"இது ஒரு சாதாரண புத்தகம் அல்ல," அவர் துப்பாக்கி போலவே அருகிலிருந்த யதார்த்தத்தைத் தொடங்கினார். "பிடிஎப் என்றால் 'படிக்கொள்ளும் குறிப்பு' என்று நினைத்துக்கொள். இந்த புத்தகம் வழிகாட்டும்; உன் சொற்களை சுத்தமாக எழுதி, அவற்றை நன்றாக அடுக்கி, நடுவில் உள்ள பிழைகளை சரி செய்யும். ஆனால் அது ஒரே நபருக்கு மட்டுமே உதவுகிறது—அவன் மனம் திறந்திருந்தால்."
அவர் தன் பையிலிருந்து சிறிய டுறைப்பித்தியை எடுத்துக் கொண்டு, மாலதிக்கு ஒரு பழைய தாளை கொடுத்தார். "இதை ஒரு வாரம் தவறாதே. ஒவ்வொரு நாளும் சிறிது எழுது—உன் கோரிக்கைகள், பெயர்கள், தேதி, முகவரி; அதைத் தெளிவாக எழுதினால் புத்தகம் அதற்குள் ஒழுங்குபடுத்திக் கொடுக்கும்." pdf namaadhu kiyaa thakethi
புத்தகம் இதுபோலவே ஒழுங்குபடுத்தியது; ஆனால் அதற்கு மேலாக ஒரு மாற்றம்—புத்தகம் ஒவ்வொரு எழுத்தையும் கவனித்து, அந்த குடும்பத்தின் கதையை சிறிது மென்மையாக உருமாற்றி அமைத்தது: குமாரின் எழுத்து வழியாக அந்தக் குடும்பத்தின் விருப்பங்கள், கனவுகள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் எழுத்துப்படியாக வெளிப்பட்டு வந்தன. அதிகாரி அந்த ஆவணத்தை பார்த்து மகிழ்ந்தார்; சேர்க்கை தந்து, சிறுவன் சாந்தியாகப் பள்ளிக்கு சேர்ந்தான். அவற்றை நன்றாக அடுக்கி
மாலதி ஆவலுடன் அலுவலகத்திற்கு போனாள். அதிகாரி ஆவணங்களைப் பார்த்து சிரித்தார்; எல்லாம் பரிசுத்தமாக இருந்ததால் அவளுக்கு உடனடி அனுமதி கிடைத்தது. மாலதி வீட்டிற்கு திரும்பி, குடும்பத்தினருக்கு இந்த விசயத்தை வெளியில் சொல்லும்படி உற்சாகமுடன் இருந்தாள். கிராம மக்கள் அதைப் பற்றி கேட்டதும், ஒருவருக்கொருவர் அந்த 'புத்தகத்தின்' கதையை பரப்பினார்கள். pdf namaadhu kiyaa thakethi
மாலை நேரம். கிராமத்தின் ஓர பகுதியில் ஒரு பழமையான குடில் நிலைமையாக இருந்தது. அவன் பெயர் படையப்பன். வயதில் மூவொன்பது; கையில் எப்போதும் பழைய பையில் மடக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு நூல்—அதற்குப் பெயர் "பிடிஎப் நாமாது உனக்கு தாக்கேதி" என்று அவன் சிரித்துப் புகழ்ந்து சொல்வான். பார்க்கப்போனால் அது ஒரு சாதாரண அகராதி மாதிரியே இருந்தாலும், கிராமமக்களின் மனங்களில் அதற்கு விசித்திரமான கருமம் இருந்தது.